به خطهای کتاب من بعد ازین  

الهام نشو !

عقل نیمه ام

پیامبر خوابزدهء دلم را

اقتدا نمی کند دیگر

.

خدایا

معجزه ای !

 

نگاهم کن

و قسمتهای وحشی ام را

فراموش کن !

فردا در اختناق این هوای بی عشق

برای دستهای محافظه کارت

سانسور می شوم

   

-۱-

مادر بارانم. 

ابری بی دریغ ...

هوای کوچک شبنم

اگر در سرت نبود،

سبز می شد امشب

بهشت زیر پاهای من

گندم

روی لبهای تو

 

 

-۲-

 قافیه ای ساده شدم

غزلی نسروده را

تا نترسی از عشق

تا بگویی "ما" را

بی آنکه بدانم

"ابیات تنهایی" ات  هر شب

 به سادگی

به گردن شعری نو می آویزد

 

 

-۳- 

خواسته هایت را می شماری

به خداوند چشمک می زنی

نخواسته هایت را می گذاری

و آسان می گذری  

 

 

 

     

 بزن بارون                                                       

میرم تا سالها پیش، تا شبای خیس شمال ...                              

                                                                                                             

داشته هایم را می شمارم

"روی ماه خداوند" را می بوسم

نداشته هایم را می گذارم 

و آرام می گذرم

 

  بکوی عشق منه بی دلیل راه قدم                                 

دلت

کتیبه ای مرمت نشده

از تاراجهای دور ...

خواندنش

هر چه کردم

کار من نبود !

کاغوش که شد منزل آسایش و خوابت                               

 برای من که نان بخور نیستم گندم چیز بی‌فایده‌ای ست. پس گندم‌زار هم مرا به یاد چیزی نمی‌اندازد.

اسباب تأسف است. اما تو موهایت رنگ طلاست. پس وقتی اهلیم کردی محشر می‌شود! گندم که

طلایی رنگ است مرا به یاد تو می‌اندازد و صدای باد را هم که در گندم‌زار می‌پیچد دوست خواهم

داشت ...

 

                                                     " شازده کوچولو "

                                                     که حسابی می خنداندم.

                                                     که این شبها دوباره می خوانمش

                                                    و صد باره عاشقش می شوم

مدام هدایتم می کنی

به راه راست

که ـ استثناعا ـ

دورترین فاصله است تا تو

و من

مدام به دیدارهای بی اندیشه می اندیشم

که بعد از تو اتفاق می افتند

و دلم می گیرد ...

خیال تو 

برگهای خالی دفتری که به شماره افتاده اند !

و هنوز اینهمه قصهء خلق نشده !

و من  که کودکانه می ترسم از پایان این رویای صد برگ‌

مانده ام

بنویسم

یا ننویسم ؟!

 

 

برج شد 

خانهء ناب پدربزرگ ...

همان که

مجذوب باغچه اش بودم

سخت ! 

سهراب جان

 

 

نمی گوید بمان

یا باش

یا بیا

یا نباش.

فقط گاهی هست،

می آید

می خندد

می خندیم

دلم را می خواند

نمی ماند

و می رود

 

 

.

-۱-

نگاه می کنند ... با حسرت

به گونی های لوکس برنج.

با حرص عشقبازی می کنند

با حرص می زایند

با درد بزرگ می کنند

و من هنوز

به عشق زمینی آلوده ام

به شهوت شعر دچار

 

-۲-

خدای من نباش

پرستیدنت اگر

اینهمه دشوار است.

ابراهیمت نمی شوم

 

-۳-

حرفی بین ما نمی ماند

روزی اگر

حرفهای من تمام شوند

 

                        

باد بی سامانم

دریغ ِ پنجره های بسته ای !

پُرم از هوس خوابی آرام و ابدی

کنج خانهء دلی

                            

  تمام جستجوی دل سوال بی جواب شد ...                                         

زیر فشار قلم

با ناله های کوچک

دلبرانه تقلا می کنند

واژه ها ...

دلشان نمی خواهد

بنویسند تو را

اصلا ً !

مثلا ً 

 

رنگ تمنا ندارد ...                                               

از خیال بسترم

امشب

مدام می گذری ...

کابوس یا رویا

می خواهمت

بیرحم یا مهربان

فرقی نمی کند

با من بمان !

 

 

بر آتش عشقت آب تدبیر ... چندان که زدیم باز ننشست

    چگونه بگذرم ؟!

از گناهی که تویی !

چگونه تاب می آوری

حوّایی را که منم !

 

 

 روز سعدی فرخنده ...                               

اندر خم کوچه ای

می شد

هفت شهر عشق را

سیاحت کنیم

تو اگر

پشت اولین خوان پرهیزگاریت

نمانده بودی

 

 

خر مراد را سواری

ولی

به گرد اسب خیالات وحشی ما هم

نمی رسی !

حالا هی بتاز

 

 

پسرعمو باهوش و زورش زیاد بود . محض رضای خدا در بازیهای بچگی یک بار نگذاشت ما صدر کاری باشیم. نقشه های شومی برایش می کشیدیم و  او خبر نداشت. بگذریم که از ترس اجرایشان نمی کردیم . حالا مردک بسیار آرامی شده ...

پیراهن ارغوانی حریرم را می پوشم

با کفشهای پاشنه بلند

موهایم را باز می کنم

گلدانها را پر از گلهای تازه

هندوانه را گل

چای را دم می کنم

شمع های خوشبو را روشن

لبخند می زنم

نه !  بی فایده است

شبیه یکرنگی مادرم ... نمی شوم !

 

 

-۱-

بغض دیرینهء کودکی مغرورم

و تو آن پدر سرسخت مرتجع.

گره از چشم و دل باردار کوچکم  نمی گشایی

نیمه شبی

به نوازشی

 

 

-۲-

دستهای تنهایت

وسوسهء سوختن و ماندن بود

بگو  به دستی سپردی شان !

می خواهم زندگی کنم

  

 ابی داره میخونه ...                  

دور خودم می چرخم

ماه هاست ... 

در مدار تو

به جذبهء امید ...

کاش بمانم

اگر  سماع مقدس  است

کاش رها شوم

اگر  گم گشته گی ست

 

 

با مهر و حوصله

تو ... عشق را

ساقه به ساقه

نشا میکردی

بی آنکه بدانی

او ... معشوقه ای ست

دیمی !

 

برای او که مثل برادرم دوستش دارم                          

همان تکه سرزمین یاغی هستی 

که هیچگاه

به آب و خاک آرام مان 

راضی نبود ...

در سر تو همیشه 

یا هوس کشور گشایی ست

یا سودای استقلال

 

 

چه بد صداست

ردیف شادی و غم

در پس تارهای ناکوک رابطه.

گاهی فکر می کنم

حیف از این ساز بی نظیر ... که دست من و تو داده اند !

نه ماهورمان ماهور است

نه دشتی مان دشتی

 

 

با من راه نشین خیز و سوی میکده آی / تا در آن حلقه ببینی که چه صاحب جاهم

  بادهای سرد  بگذار بوزند

حالا حالاها باید ورق بخورم !

ورق بخورم تا آنجا که باید

تا مهربانی دست عابری.

خیره کننده ترین فصل من  مال تو

روبروی نگاهت آرام برهنه می شوم

آن قدر بخوان مرا تا ... بدانی ام

 

 

یاد باد آن روزگاران یاد باد

                                                                                                                                      ذوق زده میگفت 

" اینجا! روی گونه چپم "

حالا از میان کفش و دامن و عروسک و مداد رنگی

کدام را باید آرزو میکرد، دختر کوچک ؟!

پدر از فرط عشق و فقر می خندید و می گریست ...

آنسالها در شهر ما گاهی عید

تار سبیلی به گرو می رفت

برای تار مژه ای که افتاده بود !

 

 

هر سر موی مرا با تو هزاران کار است / ما کجاییم و ملامتگر بیکار کجاست !

تا فرصتی پیدا میشود

از دنیا فرار میکنم

چشمهایم را می بندم

لحظه های ناب محال ... هجوم می آورند

درمانده می شوم !

خودم را می کشانم تا بیداری

تنم بهانه می گیرد

روحم شعر تو را می خواهد

شیر تو شیر  غریبی ست

کجایی لامصّب ؟! ...

 

 

از "من و ما" بريده اي       شعر غلط شنيده اي
اول راه مانده اي             خود به گمان رسيده اي

                                                                  بي "من و ما" نمي شود


راست دلم نشان كني      تير غمت كمان كني
روز و شبم خيال توست     روي ز من نهان كني

                                                                 راست خطا نمي شود


درد تو را به بر كشم         از دگران به در كشم
عشق تو و درد تو را         به جان كشم به سر كشم

                                                                 درد دوا نمي شود


دوست جفا نمي كند       دوست رها نمي كند
ما به خطا جدا شديم       دوست خطا نمي كند

                                                                دوست جدا نمي شود

                                                                درد دوا نمي شود
                                                                ما به خطا جدا شديم
                                                                بي "من و ما" نمي شود


             

                                                                                      برای دوستی که می گفت:                                                           بیا بی من و ما غمگسار هم باشیم ...                  

نشسته ام

کنار بتی که سرانجام ... شکسته ام

گریه امانم نمی دهد

حالا

کدام بزرگ دروغین را

 ستایش کنم ؟!

 

 

اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح/صلاح ما همه آنست کان تراست صلاح

تمام کودکیم فکر می کردم

بدشانسم و خنگ

بدترین راه را انتخاب می کنم

و در برابر او همیشه بازنده ام

غافل از اینکه

من بدشانس نبودم

او متقلب بود !

و هر دو دستش ... همیشه پوچ !

 

تابستان ۸۶/ برای دایی عزیزم

.

بمان

نه برای اینکه دوستت دارم

نه برای اینکه زندگی زیباست

نه برای اینکه در جمع فامیل کمت نیاورم و گریه نکنم

نه برای کرکری تخته  ـ که بگویی بچه برو باباتو بیار ـ

نه برای یک عمر خاطره

برای اینکه باور کنم

کسی از بی عشقی ... نمی میرد !

 

دایی عزیزم که ۲ سال پیش سکته مغزی کرد که همسرش تو این بیماری مهربون و همراه نبود که هر روز بیشتر و بیشتر روحیه شو باخت ... امروز دومین سکته رو کرد. از صبح پیشش بودم. اصلا دلش نمی خواد خوب بشه ... اصلا دلم نمی خواد باور کنم ... براش دعا کنید

با هر نگاه پر از راز مي شوم

پر از همهمهء افكار بافته شده

تنهايی

سرم از هجوم آرزوهای مدفون گیج می رود

با خودم فکر می کنم

عشق را پای دار تو

کدام دختر در پستوی خانه نهان میکرده ؟!

قالی قرمز کهنهء مادربزرگ !