-۱-
مادر بارانم.
ابری بی دریغ ...
هوای کوچک شبنم
اگر در سرت نبود،
سبز می شد امشب
بهشت زیر پاهای من
گندم
روی لبهای تو
-۲-
قافیه ای ساده شدم
غزلی نسروده را
تا نترسی از عشق
تا بگویی "ما" را
بی آنکه بدانم
"ابیات تنهایی" ات هر شب
به سادگی
به گردن شعری نو می آویزد
-۳-
خواسته هایت را می شماری
به خداوند چشمک می زنی
نخواسته هایت را می گذاری
و آسان می گذری
میرم تا سالها پیش، تا شبای خیس شمال ...
داشته هایم را می شمارم
"روی ماه خداوند" را می بوسم
نداشته هایم را می گذارم
و آرام می گذرم
کتیبه ای مرمت نشده
از تاراجهای دور ...
خواندنش
هر چه کردم
کار من نبود !
اسباب تأسف است. اما تو موهایت رنگ طلاست. پس وقتی اهلیم کردی محشر میشود! گندم که
طلایی رنگ است مرا به یاد تو میاندازد و صدای باد را هم که در گندمزار میپیچد دوست خواهم
داشت ...
" شازده کوچولو "
که حسابی می خنداندم.
که این شبها دوباره می خوانمش
و صد باره عاشقش می شوم
به راه راست
که ـ استثناعا ـ
دورترین فاصله است تا تو
و من
مدام به دیدارهای بی اندیشه می اندیشم
که بعد از تو اتفاق می افتند
و دلم می گیرد ...
خیال تو
برگهای خالی دفتری که به شماره افتاده اند !
و هنوز اینهمه قصهء خلق نشده !
و من که کودکانه می ترسم از پایان این رویای صد برگ
مانده ام
بنویسم
یا ننویسم ؟!
خانهء ناب پدربزرگ ...
همان که
مجذوب باغچه اش بودم
سخت !
سهراب جان
یا باش
یا بیا
یا نباش.
فقط گاهی هست،
می آید
می خندد
می خندیم
دلم را می خواند
نمی ماند
و می رود
آبتون نبود، دونتون نبود، چایی و قلیونتون نبود !