یاد باد آن روزگاران یاد باد

                                                                                                                                      ذوق زده میگفت 

" اینجا! روی گونه چپم "

حالا از میان کفش و دامن و عروسک و مداد رنگی

کدام را باید آرزو میکرد، دختر کوچک ؟!

پدر از فرط عشق و فقر می خندید و می گریست ...

آنسالها در شهر ما گاهی عید

تار سبیلی به گرو می رفت

برای تار مژه ای که افتاده بود !

 

 

هر سر موی مرا با تو هزاران کار است / ما کجاییم و ملامتگر بیکار کجاست !

تا فرصتی پیدا میشود

از دنیا فرار میکنم

چشمهایم را می بندم

لحظه های ناب محال ... هجوم می آورند

درمانده می شوم !

خودم را می کشانم تا بیداری

تنم بهانه می گیرد

روحم شعر تو را می خواهد

شیر تو شیر  غریبی ست

کجایی لامصّب ؟! ...