پیشانی ام را که می بوسی جابجا می شوم٬ پیکاسویی می شوم٬ پیش آیینه مرا ببوس
لبهام سر از شانه هام در می آورند
خودم سر از یک جای دور
لوله لوله موهام می پیچند دور کمر
شاهکاری می شوم به دیواری که نمیدانی اش
و سالها زیباترم می کنند
مست تر
گفته بودمت درد نشانهء شکفتن است
نگفته بودم؟!
+ نوشته شده در Fri 23 Mar 2012 ساعت 4:1 توسط گندم
آبتون نبود، دونتون نبود، چایی و قلیونتون نبود !