سالهاست که چکه می کند شیر آب
بیهوده
بی مفهوم
بی اختیار
درست هماهنگ با عقربهء ثانیه شمار.
سالهاست که می اندیشد و نمی فهمد
این همه تفاوت ناعادلانه را
میان شباهت عجیب دو تکرار.
سالهاست که کنجکاوانه مبهوت شده
به ساعت احمق و ارزشمند روی دیوار
هزار ساعت هم که نوازشم کنی
از دلم بیرون نمی رود
آنچه بر من گذشته
بی تو
آن شبها
بنواز مرا
چونان گذشته های دور
فی البداهه ... بی مضراب ...
مادربزرگ !
نوازش سر انگشتانت
پس کجاست ؟!
خدا
بیاعتنایی!
میدانم! شب تیره که بگذرد،
چشمهای ناباور کودکان
به دنبال شما گریان تا چند ؟!
ای اوّلین آموزگاران درسهای تلخ !
بادکنکهای بی معرفت گازی !
آبتون نبود، دونتون نبود، چایی و قلیونتون نبود !